Boekrecensie: Confettiregen van Splinter Chabot

Splinter Chabot heeft een boek geschreven, dat ik in één dag heb uitgelezen. Heel ontroerend en ook vaak heel herkenbaar.

Splinter beschrijft hoe hij heeft geworsteld met zijn homoseksualiteit. Dat is iets zegt hij, waar hij niet voor heeft gekozen. Het overkomt hem. Terwijl van jongs af aan wel duidelijk is voor de mensen in zijn naaste omgeving dat hij zich waarschijnlijk wel zo zal ontwikkelen. Dat laten zijn ouders ook aan hem weten. Splinter groet op in een gezin met 4 jongens. Zijn moeder zegt tegen de jongens dat het haar zo leuk lijkt om ook een schoonzoon te krijgen. Ze hoopt dus dat één van haar jongens met een jongen thuis komt. Maar blijkbaar komt het bij Splinter niet binnen.

Net zoals veel homojongens heeft Splinter ook veel vriendinnen. Die hebben ook wel door hoe Splinter in elkaar zit. Ze helpen hem waar ze kunnen. Zelfs de meeste jongens bij hem in de klas, zijn voorbeelden van hoe empathisch ook jongens kunnen zijn. Maar voor Splinter is dat allemaal niet genoeg. Dit is ook de enige vraag die achterblijft na het lezen van dit boek. Ik zou van Splinter graag willen weten wat zijn omgeving anders of beter had kunnen doen. Als je opgroeit in zo’n warme en begripvolle familie als de familie Chabot, als je op school zoveel begripvolle klasgenoten en leraren hebt, wat gebeurt er dan in jouw lijf dat je zo’n worsteling moet doormaken?

Wat er in zijn lijf gebeurt, beschrijft Splinter op een prachtige manier als hij zich aangetrokken voelt tot een bepaalde jongen. Heel spannend, heel erotisch, heel mooi.

Het boek van Splinter is makkelijk leesbaar. Iedere LHBTI’er zal er veel in herkennen.

Op een schaal van 1 tot 5, waarbij de 1 staat voor slecht en de 5 voor uitmuntend, krijgt dit boek van mij een dikke 5.