Charlie's Column

De kracht van Kwetsbaarheid

“Kun jij zijn wie je bent?” Helaas is dat nog niet vanzelfsprekend in de huidige maatschappij. Maar zelfs als je binnen je omgeving wel kan zijn wie je bent, mag je dat dan ook van jezelf?

Ik roep zelf altijd om het hardst dat ik geen uitdaging uit de weg ga. Doorgaans klopt dat ook wel. Maar er is één uitdaging waar ik te lang te hard voor ben weggelopen: mijzelf zijn. En dan niet de versie zoals anderen die graag zien, de versie die ‘acceptabel’ is voor de buitenwereld. Nee, echt helemaal, compleet, mijzelf zijn. Dat blijkt in de praktijk nog niet zo makkelijk, als níet jezelf zijn zich van jongs af aan tot je tweede natuur heeft ontwikkeld. Ik sta daar helaas niet alleen in.

In haar stand-up show “Nanette” beschrijft comédienne Hannah Gadsby het pijnlijk treffend: “De kast maakt je onzichtbaar. Hij houdt geen schaamte tegen. Als je een kind zich laat schamen ontwikkelen ze de zenuwbanen niet die gedachten van zelfvertrouwen vervoeren. Dat kunnen ze niet. Zelfhaat komt alleen van buiten. Maar bij een kind wordt dat zo weerbarstig en groeit het zo snel dat het kind niet anders weet. Het wordt net zo natuurlijk als de zwaartekracht.”

Met schaamte en niet jezelf zijn doe je jezelf geweld aan. Dat gaat niemand in de koude kleren zitten. De cijfers* liegen er dan ook niet om. LHB-jongeren doen 4,5 keer zo vaak een zelfmoordpoging ten opzichte van heteroseksuele leeftijdsgenoten. Binnen de groep transgender-jongeren doet 21% een zelfmoord-poging. Wat wil je ook, binnen een maatschappij waarin je slechts bij de gratie van 57% als transgender-persoon wordt geaccepteerd..

Ik was een jaar of 8 dat ik erachter kwam dat ik meisjes toch eigenlijk ook wel heel leuk vond. Het werd mij al snel duidelijk dat dat niet de bedoeling was en dus stopte ik het weg. Ver weg. Met alle gevolgen van dien. Ik was 19 toen ik aan mijzelf en de buitenwereld durfde toe te geven dat ik biseksueel ben. Een langdurige heteroseksuele relatie deed mij weer in de kast gaan. Dat voelde veiliger, op een pijnlijke manier vertrouwd. Totdat ik verliefd werd op een vrouw. Toen was er geen ontkomen meer aan.

Inmiddels loop ik dan ook niet meer voor mijzelf weg. Dat voelt immens kwetsbaar en blijft een worsteling, een chaos, een doolhof. Maar boven alles voelt het als een bevrijding. Ik zet mijn verhaal nu in om voorlichting te geven op scholen; de kracht van kwetsbaarheid. Het is geweldig om jongeren te informeren, je verhaal te vertellen en nog veel belangrijker: aan het denken te zetten. Net zoals de reactie van anderen tot schaamte kan leiden, kan de reactie van anderen ook tot trots leiden. Wees zelf de verandering die je wil zien in de wereld!

Een dierbare vriendin omschreef laatst een situatie waarin zij voor het eerst openlijk met een collega over haar gevoelens sprak, wat ertoe leidde dat de ander ook uit de kast kwam; “dus mijn bevrijding geeft anderen de ruimte om vrij te spreken over wie zij zijn, hoe mooi!”.

Inderdaad, hoe mooi.

Bron: Movisie