Gelijke rechten?!

Met stijgende verbazing las ik het voornemen van de algemeen directeur van de BBC (de publieke Britse omroep), Tim Davie, om journalisten van zijn omroep te verbieden om naar evenementen te gaan zoals de Pride en Black Lives Matter. De aanwezigheid, zowel in functie als op persoonlijke titel, zou kunnen worden opgevat als “politieke vooringenomenheid”. 

Met andere woorden: de BBC zou niet meer onpartijdig zijn als ze aandacht geven aan bijeenkomsten waar opgekomen wordt voor gelijke rechten. Je weet wel, zoals omschreven wordt in Artikel 1 van de Universele Rechten van de mens, waarin gesteld wordt dat iedereen gelijk is (“Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren.(..)”). Oh ja, en ook in de 17 duurzame ontwikkelingsdoelen expliciet benoemd staan (“Doel 10: Ongelijkheid verminderen.(..) Iedereen moet gelijke kansen hebben en betrokken worden bij alle sociale, economische en politieke aspecten van de maatschappij.”).

Daar wringt de schoen. Mensen die tot een minderheid behoren zijn net iets minder gelijk dan mensen die bij de massa horen. Als het op de fundamentele rechten, de basisrechten, van een groep die in de minderheid is aankomt, schrijven we het al snel weg onder “de vrijheid van meningsuiting.” Begrijp mij niet verkeerd, vrijheid van meningsuiting is een groot goed, en censuur is een hellend vlak. Het is terecht dat we daar kritisch op zijn. Maar een mening heb je over een smaak thee, over of je een film goed vond, over je voorkeur voor muziek. Een mening is niet iets dat hoort te gaan over de basisrechten van een ander mens. Ik dacht dat we daar namelijk met zijn allen al aardig over uit waren inmiddels. 

Onze Pride is ontstaan uit een protest. Een protest tegen ongelijkheid. Een roep om zichtbaar te mogen zijn, zonder angst voor vervolging. Gelukkig mogen we inmiddels ook vieren dat we mogen zijn wie ze zijn, mogen liefhebben wie we willen liefhebben. En hoewel dat feestje tegenwoordig de boventoon voert, is de Pride als protest ook zeker nog nodig en relevant. Juíst als je daar als omroep geen aandacht meer aan wil schenken, beken je kleur. Eigenlijk zeg je dan dat het niet belangrijk genoeg is, niet waardig genoeg om te behandelen. Wat doen gelijke rechten er nou eenmaal toe? Het is privilege ten top: als het voor de massa geen probleem vormt, dan is er toch ook geen probleem? 

Ik maak mij druk om iets dat in het buitenland gebeurt. Waarom? Naast mijn persoonlijke zwak voor Engeland, is het ook een tendens, het is niet iets dat op zichzelf staat. Je ziet het overal gebeuren, wereldwijd, en ook in Nederland. Het is niet okay. Gewoon, simpelweg, niet okay. Het laatste dat we moeten willen is stappen terug doen, wanneer er nog zoveel stappen vooruit te zetten zijn. 

Ik ben het zat.