Woorden vol kunst: gedwongen vast

Gedwongen vast

Een avondklok, niet naar buiten mogen,
Ik zie de pijn in je ogen.
Verplicht worden om thuis te blijven,
Maar voelt thuis wel als thuis,
Of meer als een of andere horror huis?
Weg kunnen, wanneer je dat wilt,
Is voor jou zo enorm belangrijk.
Je huis voelt niet als thuis,
Geen veilige haven waar je kan zijn,
Kan zijn wie je bent, je jij mag zijn.
Je bent lgbt+, voor je ouders fout,
Je wilt er soms even tussenuit.
Maar nee, ze beperken je wereld,
Alleen maar angst, pijn, geweld.
"Wat als m'n pa m'n gesprekken hoort,
Hij iets hoort en ontspoort?!"
Je wilt weg, mag niet weg,
Je angst schiet je naar boven,
Hoe konden ze je van dat
Dat kleine stukje vrijheid beroven??
Ja het zal rustig zijn om de straten,
Leeg, ontzettend verlaten.
Maar wat is nou eigenlijk belangrijker?
Dat niemand naar buiten mag,
Er minder corona besmettingen zijn,
Of al die mensen die thuis niet 'mogen' zijn,
Vol met angst pijn, voelen zich o zo klein.
Die mensen die kampen met genderdysforie,
Depressie, mishandeld worden,
Die voelen zich nu o zo verloren.
Ik ben Rutte niet, zit niet in de regering,
Wil zo veel, maar kan geen ding.
Please, denk na dat is het enige wat ik vraag,
Ik zal je zeggen 113 krijgt het morgen,
Nog drukker dan vandaag,
Wat is nou ECHT belangrijk,
Ik vraag, kijk,
Verder dan corona, verder dan die ogen,
Waar zoveel pijn achter zit verborgen.
Het is kwart voor 9, De tijd tikt,
Naar huis, weer vast in die kluis.
Je gedachte vol geruis,
Een avondklok, gedwongen,
Vast in dat horrorhuis